کاربرد بره موم در درمان بیماریها بررسی فرآورده ها در شرایط آزمایشگاهی و در بیرون از بدن ممکن است اطلاعات زیادی در مورد واکنش فرآورده علیه بیماریهای خاص در اختیار ما قرار دهد. با این همه اگر ماده ای در بیرون بدن In) (Vitro) فعال باشد همواره بدان مفهوم نیست که در درون بدن موجودات زنده نیز
کارآمد است.
فرایند صدور گواهی برای تولید داروهای شیمیایی مستلزم آن است که پیش از آن که در معرض فروش قرار داده شود تحت آزمونهای دقیق بالینی قرار گیرد. این کار مستلزم شیوه ای است که به اصطلاح روش دوسوکور تست بالینی کنترل شده با استفاده از دارونما بر روی آدمیان نامیده می.شود این به آن مفهوم است که داروی جدید باید به شکل بالینی از بابت کارآمد بودن بر روی گروهی از انسانهای دچار بیماریهای خاص که ادعا میگردد آن دارو از بروز آنها جلوگیری میکند یا آن بیماریها را درمان میکند، آزمایش شود.
در همان زمان به گروه دیگری از افراد دچار همان بیماری دارویی بدلی یا دارونما داده میشود تا بتوان پاسخهای بدن آنان را با پاسخ بدن آنهایی که داروی واقعی را دریافت میدارند مقایسه .کرد هیچ یک از افراد این دو گروه نباید بدانند که داروی واقعی دریافت میکنند یا .دارونما هرگونه تلاش ممکن به عمل میآید تا اطمینان حاصل شود که نتایج ثبت شده واقعی است نه تخیلی این شیوه دقیق وقت گیر و گران قیمت برای اطمینان دادن به مردم در موردبی ضرر بودن و کارآیی مادهای اصولاً ساختگی و شیمیایی ابداع شده است و بسیاری ممکن است
چنین استدلال کننده که مادهی مورد نظر ذاتاً غیر طبیعی است و با طب واقعی فاصله دارد. دانش رایج پزشکی چنین استدلال میکند که هیچ چیزی جز آزمونهای دوسوکور با دارونما نمیتواند به طور واقع بینانه ای ارزش داروها را خواه طبیعی و خواه مصنوعی تایید کند. اکنون معدودی از افراد بر این باورند که این رویکرد برای کاوش کارایی داروهای طبیعی مانند بره موم در درمان بیماریهای انسانی مناسب است. طی آنچه در پی میآید رشته تجارب گسترده ای را که هم در غرب و هم در شرق انجام گرفته و دامنه گستردهی منافع دارویی منتسب به بره موم را بررسی کرده است